Over mij

Wie ben ik

Dat is misschien wel handig. Dat je een klein beetje weet wie ik ben voordat ik bij je over de vloer kom.
Ik ben Nicòle Aben en ik ben fotograaf.
En ik weet dat heel veel mensen zeggen dat ze fotograferen. Maar ik fotografeer niet alleen, ik let op, ik luister, ik voel en als dat speciale moment er is, dan druk ik af. Dat is iets anders dan foto’s maken, dat is vastleggen van emoties en momenten. En dat doe ik!

Verder ben ik getrouwd met Koen en moeder van 2 dochters. Ik wandel en ik zwem graag. Ik drink mijn koffie zwart. Ik lees graag thrillers en zou er best eens ééntje willen schrijven. Ik ben van het no-nonsense type en best wel recht voor z’n raap. En tja dat moet je wel liggen.
Ik hou van humor.. en van organiseren en regelen. Dat is dan wel weer gek volgens sommige mensen, dan hoor ik “Huh een creatieveling die ook kan organiseren? Dat kan niet!”
Euh… dat kan dus wel. Haha..
Ik ben van afspraak is afspraak. En heb ook af en toe tijd alleen nodig. Anders hol ik mezelf voorbij.

Zo. Durf je het nog aan met me?
Ik ben ook wel lief hoor..

Mijn eerste foto nam ik toen ik een jaar of elf was.  Met mijn volle rolletje van 12 foto’s ging ik naar meneer Waarma. Toen “de”  fotozaak in Boxmeer. Ik leverde vol verwachting mijn volle rolletje in.  Om na een week weer terug te komen met mijn zakgeld om de afdrukken op te halen. Wow, wat was dat gaaf. 12 foto’s die ik echt heel bewust genomen had. En ook daar stonden al vaak mensen op. Helaas heb ik ze niet meer. Zo jammer..

En nu, nu vertel ik verhalen met jouw foto’s. En anders dan vroeger toen ik maar 12 foto’s tot mijn beschikking had, kunnen er nu heel veel op een kaartje. Maar ik blijf kijken, niet alleen naar wat anders en bijzonder is maar juist ook naar de gewone dingen. Wat gebeurt, gebeurt er. De dagelijkse momenten en de vanzelfsprekende dingen. Dingen die je niet meer opvallen omdat je ze altijd zo doet. De perfecte onvolmaaktheid! En die dingen zijn later weer heel bijzonder. Zodat je kunt zeggen, kijk zo deed je dat vroeger of juist om herinneringen terug te halen die ver zijn weggezakt.

Je hoeft bij mij niet te poseren, je hoeft je niet netjes aan te kleden, je hoeft je huis niet op te ruimen en je hoeft niet te lachen. Je hoeft alleen maar jezelf te zijn.

Het lijkt me leuk als ik jou een keer voor mijn lens krijg!